ไม่มีอะไรมาก อยากบ่นให้ฟัง วันนี้เป็นวัน อะไรซักอย่าง
ช่วยฟังตรูบ้าง ตรูอยากจะบ้า เงินทองไม่มี เป็นหนี้ท่านแม่
ชีวิตย่ำแย่ นะแม่ขอเถอะ เจอะคนบ้า ๆ หน้าตาเหมือนดรีม
ควรไปทาครีม กันส้นตีนแตก ระวังหน้าแหก เพราะแดกข้าวหน้าเป็ด
ตอนนี้ใกล้สอบ หนังสือไม่แตะ ซื้อมาวางแหมะ แหะ ๆ ขี้เกียจ
อยากจะไปเที่ยว ตรูเปรี้ยวจะทำไม ใคร ๆ ก้อว่า เมิงหน้าตาดี
เออตรูเข้าใจ เมิงไม่ต้องย้ำ หน้าตาดีแต่มีกำ จาให้ทำไง
และสุดท้ายนี้ ขอให้ตรูมี โชคดีปรีดา หรรษา ฮ่า ๆ ๆ
วันที่ 24 สิงหาคม 2550 เป็นวันศุกร์ที่แสนสดใสก่อนที่จะต้องพบกันความจริงอันโหดร้าย (เปิดเทอม) ภาระกิจของเดี่ยวกะมุกกี้ (สองหน่อชาวบ้าน ๆ รังสิต) ในวันนี้คือไปเอางานที่เปเป้จัง ไปสยาม ไปจุฬา หาพี่หนุ่ม เพื่อกินของฟรี!
9.30 ไปเจอเปเป้จ๊างที่ 7/11 หน้าบ้านเป้
10.30ไปเจอมุกกี้ที่วัตสัน คลองสาน
11.00 ไปถึง MBK ก็มุ่งหน้าตรงดิ่งไปที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ (ทำไมของมธ.มันใหญ่สู้ฬ ไม่ได้เลยฟร่ะ แค้นใจจิง)เมื่อมาถึงแล้วก็ไปยืนหน้าคอมเพื่อค้นหาฐานข้อมูล แต่ด้วยระบบDOSที่เราไม่คุ้นเคย O_o?ก้อเลยใช้ไม่เปน พี่พนักงานใจดีก็มาช่วยหาให้ ซักพักก็ได้หนังสือที่ต้องการมาอยู่ในมือ รวม 2 เล่ม 492 บาท (แพงชิบ) แล้วก็หาหนังสืออีกเล่มที่เดี่ยวอยากอ่านคือ " BROTHER GRIMM หรือ นิทรานาฎฆาตกรรม " แต่ก็หาไม่เจอ >o<
11.30 ไปตัดผมที่ chic club จากผมยาว กลายเปน... เอ่อ ต้องมาดูเองว่าสั้นขนาดไหน ตัวเองยังตกใจ แถมหน้าม้า-*- เต่อสุด ๆ จะดีใจที่เปลี่ยนลุ๊คได้ หรือเสียใจที่ผมที่ไว้มาหายหมดดี
12.22 โทรหาไอ้เกียง เพื่อนตัวดี เพื่อนนัดมากินข้าว (ที่จำเวลาได้แน่นอน เพราะมันมีเหตุการณ์บางอย่าง!!!)
มุก " ว่างป่าว ไปกินข้าวกัน อืม ๆ อยู่ไหนนะ สยามหรอ อืม ๆ เด้วต้องไปคืนหนังสือ? คืนที่หอกลาง? อืม ๆ งั้นเด้วรอนะ ที่หน้าศูนย์หนังสือจุฬา อืม ๆ อีก 30 นาทีใช่ม่ะ ได้ ๆ ถึงแล้วโทรมานะ " 13.30 (1ชม.กว่าผ่านไป) ยังไม่โผล่หัวมา เราจึงจัดแจงติดต่อไปหามันเอง
มุก " เด้วไปรอที่นู้นเลยละกัน จะไปกินแถวนู้น อืม ๆ จะพาไปกินเตี๋ยว ได้ ๆ เด้วจะไปรอ กี่นาทีนะ 15 นาที โอเค ๆ "
14.30 (1ชม. 15นาทีผ่านไป) กุหิวววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!! เมื่อไหร่เมิงจามาถึงว้า -o-
14.45 ตัดสินจัยไปนั่งกินสเต๊กสามย่านกันเพียง 2 คน
14.50 ทันใดนั้นเอง!!! พึ่งนั่งได้รับเมนูมา ไอ้เกียงก้อโทรเข้ามา
มุก " อืม ๆ ได้ ๆ เด้วไปรอหน้า BKK ละกัน โอเค ๆ " มันมาให้ความหวังเราอีกแล้วคร๊าบบ
15.20 มันโผล่ ร้านเตี๋ยว ปิด จบ (กุรอเพื่อ?)
15.25 สุดท้ายก้อกินสเต๊กเหมือนเดิม ให้ตายซิเว้ย
นับเวลาที่มันเลทดูว่ากี่ชม. พอเดี่ยวบอกนัดตั้งแต่เที่ยงครึ่ง! มันเถียงว่าไม่จิง ไม่เชื่อเปิดดูบันทึกได้ พอเปิดดู เออไม่จิงจิงด้วย เพราะโทรหามันตอน 12.22 (แสดดดด) เราก้อนั่งกินไปคุยไป โดยไม่เปิดโอกาสให้คนข้าง ๆ เกียงได้พูด แต่เราก้อมีโอกาสได้สังเกตบางอย่าง คิคิ อยากจาถ่ายรูปมาก แต่เกรงใจเค้า เลยอดถ่ายตอนสวีทมาหลายช๊อตเลย ขอโทษเพื่อน ๆ คนอื่นที่อยากสาระแนด้วยนะคร๊าบ ^o^
*** มุกเดาว่าจาไม่พามา แต่เดี่ยวว่าต้องพามาชัวร์!! เปนไงล่ะ ฮ่า ๆ
พอกินเสร็จก้อจากลับด้วยกัน เกียงนัดเจออีกที 16.30 แต่มันโผล่มา 17.30 คร๊าบ แต่ไม่เปนไร ได้กินไอติมฟรีตั้ง 1 ลูก!!! ของเดี่ยวอร่อยสุด สตอเบอร์รี่ หุหุ ไม่ได้เลือกเองหรอก มันแกล้งเลือกมาให้ ทั้ง ๆ ที่เดี่ยวไม่ชอบสตอเบอร์รี่ (แต่อันนี้อร่อยดี) แล้วก้อกินรัมลูกเกด กะบราวนี่ บราวนี่กินหมด แต่รัมไม่มีคนกิน แหวะอย่างแรง (ยี๋)
หลังจากนั้นเรียกแทกซี่กลับบ้าน หาแทกซี่ไม่มี โดนเรียกตัดหน้าหมด เลยเดินออกไปเรียกตรงรถไฟใต้ดิน ไม่มีคันไหนไปเลย เลยจนใจนั่งใต้ดิน (คนละ15บาท) ไปลงหัวลำโพง ต่อtaxi แทน (ราคารวมแพงกว่านั่งแทกซี่จากนู้นอีก)
ก็จบสิ้นกิจกรรมในวันนี้เพียงเท่านี้
คิคิ
วันที่ 19 สิงหาคม 2550 เป็นวันลงประชามติ ด้วยเหตุการณ์บางอย่าง จึงด้ไปรวมตัวกันที่บ้านดี้ และเมื่อเวลา 2 ทุ่มครึ่ง พวกเราจึงเคลื่อนขบวบเพื่อไปดูบอลที่หอก้อย โดยมีผู้ร่วมเดินทาง คือ ดี้ เกียง ตั๊ม เดี่ยว และคนสุดท้าย สำคัญสุด ๆ คงคิดว่าเป็นก้อยอ่ะดิ! ผิดแล้ว คนสุดท้ายคือเปเป้จังผู้น่ารักของเรานั่นเอง
ก่อนออกจากบ้าน
เดี่ยว "เป้ต้องไปด้วยนะ ไม่งั้นผู้ชาย 4 คนไปหอก้อยมันจะดูน่าเกลียด"
เป้ "แล้วเป้ผู้หญิงคนเดียวนั่งแทกซี่กับผู้ชาย 4 คนมันไม่ดูน่าเกลียดหรอ?"
แล้วคุณล่ะคิดว่า "เป้" คนเดียวนั่งแทกซี่กับผู้ชายทั้งคันมันเป็นเรื่องน่าเกลียดหรือทำจนเป็นปกติไปแล้ว!
เมื่อไปถึงหอก้อย ก้อยมันก็ออกไปซื้อของกินมาให้ (ด้วยความหิวโหยของเพื่อน ๆ ที่ตั้งอยู่บนรากฐานของคำว่ากุไม่หิวของเกียง) ระหว่างนั้นก้อยก้อโยนเอแคร์มาให้กล่องหนึ่ง ประมาณ 20 ลูกได้ เรา 4 คน (ตั๊ม เป้ เกียง เดี่ยว) ก็ขึ้นไปบนห้องก่อน ระหว่างนั้นก็กินเอแคร์รองห้อง เผลอแป๊ปเดียว หมด!!! ด้วยฝีมือคนบอกไม่หิว (ก่อนหน้านั้นแม่งกินไข่ต้ม ไส้กรอก ปาท่องโก๋มาแล้ว ในขณะที่คนอื่นยังไม่ได้กินไรเลย) = =
ทางด้านของก้อยและดี้
ก้อย "มันจะเหลือเอแคร์ไว้ให้มั๊ย?"
ดี้ "เออ มันคงเหลือไว้ให้ซักสอง สามอันแหละ"
ปล. แต่มันก้อหมด ดี้ชั่งว้ใจเกียงเกินไปแล้ว!
- นอกจากนี้ยังมีน้ำ 1 ขวด เกียงดื่มคนเดียวหมด ตอนแรกจะซดขวดทั้ง ๆ ที่มีแก้วให้ (โคดไร้มารยาท)
- พอข้าวขึ้นมา 1 มันหยิบคนแรก และกินหมดคนแรกใน 3 นาที ในขณะที่คนอื่นยังไม่ได้เทข้าวใส่จานเลย
- แป๊ปซี่ เทไว้ 3 แก้ว ใหญ่มาก 1 และแก้วปกติ 2 ตอนแรกยื่นแก้วปกติให้มัน มันบอกไม่เอา ขอแก้วใหญ่มาก และกินสูบรวดเดียวหมด O_o? จนต้องลงไปซื้อ 2 ลิตรมาอีกขวด
- มีขนมเปี๊ยะอีกกล่อง โชคดีที่มันไม่ชอบกิน
- มีขนมอื่น ๆ อีก อันกินแหลก
- พอบอลมาเริ่มหยุดกิน เพราะใช้ปากในการพากษ์บอลแทน
เมื่อคู่ลิเวอร์พูลกับเชลซีมา (เขียนชื่อไม่ถูก ไม่ชอบบอล) ก็นั่งดูกันอย่างสนุกสนาน พอลูกแรก ลีเวอร์พูลเตะเข้า นำไปก่อน 1-0 แต่ละคนแทบจะเปิดประตูห้องวิ่งออกไปตะโกนให้โดนตีนห้องอื่น
สุดท้ายบอลจบเที่ยงคืน กว่าจะโอ้เอ้เสด็จกลับได้ ก้อเกือบเที่ยงคืนครึ่งเข้าไปแล้ว ก้อเรียกแทกซี่กลับกัน เจอแทกซี่ใจดี ไปถึงบางบอนบ้านเกียง ตอนนี้แต่ละคนมีเงินติดตัวเหลือคนละ 50 บาท เพราะฉะนั้น 5 คนจะมี 250 บาท แต่ได้รับเงินสมทบจากก้อยมาอีก 50 บาท (ตอนแรกให้มา 200 ไม่เอา) รวมเป็น 300
ระหว่างทางนั่งไป มันก้อดูมิเตอร์ไป แล้วนับถอยหลังว่าหมดโควต้าไปกี่คนแล้ว ส่วนค่าทางด่วนน่ะหรอ... อยู่นอกโควต้า เปเป้จังจ่าย -*- (ความคิดเกียงนะ) และเราก้อส่งเป้จังลงรถโดยสวัสดิภาพ แล้วก้อไปส่งตั๊มต่อ แล้วต่อมาคือเดี่ยวกับดี้ ระหว่างนั้นก้อเริ่มรีดเลือดปู ใครมีเงินเท่าไหร่ส่งมาให้หมด สุดท้ายรีดมาได้ 330 บาท เกียงเลยบอกพี่คนขับว่า ผมมีเงินเท่านี้ ไปได้ถึงไหนก้อเท่านั้น
ปล. อนิจจา หรือว่าโชคดีของเกียงก้อมิอาจทราบได้ กลับถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย แถมยังมีเงินเหลือตั้ง 3 บาท!!!
สุดท้ายนี้อยากจะตะโกนบอกว่า คะแนนสอบตอนซัมเมอร์ออกแล้วก๊าบบบบ! ได้ 78/100 น่าดีใจจิง ๆ คิดว่าจะไม่รอดซะแล้ว เพราะก่อนวันสอบ ไปแรดกะอิ๊ค โจ้ เป้มาทั้งวัน แถมกลางคืนยังต่อสะพานพุทธ!!!
